حرف آخر 

 

 

 

کلاغی

 

 

که به خانه اش نمی رسد 

 

 

 

برای خودش 

 

 

قصه ها دارد!

[ ] [ ] [ بهاره نوروزی سده ]
[ ]

مردی که هر روز به گنجشک ها دانه می دهد



آرزو داشتم


با گنجشک ها جیک و جیک کنم


با آب پاش کوچک رنگی


کوچه ها را آب پاشی کنم



اما

زندگی در های دیگری هم داشت

درد

از لابه لای کلماتم جان گرفت

بزرگ شد

مد روز شد

حالا تا چل سالگی ام

                        چیزی نمانده است


ومن

چار دست و پا 


به زندگی چنگ می زنم


و از یاد نمی برم


مردی که هر روز


به گنجشک ها دانه می دهد


                             هم سر من است

[ ] [ ] [ بهاره نوروزی سده ]
[ ]

من خوشبخت ترین سی ساله ام


بیا فکر کنیم

سی سالگی مرز خوشبختی ست

موهای

    یک کم سفید

صورت

    یه کم چروک

پستان  های

              یه کم آویزان

بیا فکر کنیم

ما خوشبخت ترین پستانداران روی زمینیم

بعد

کنار هم دراز بکشیم

ستاره هارا تماشا کنیم

ودر سکوتی طولانی

              سکوت کنیم

بیا فراموش کنیم

                    اندامم را

                      که بوی قرمه سبزی می دهد

بعد

با صدای بلند

   فریاد بکشم

"من

خوشبخت ترین سی ساله ام"

[ ] [ ] [ بهاره نوروزی سده ]
[ ]

می خواستم...

می خواستم

با دنیا دوست باشم

با درد بیگانه

دست هایم را گم کردند

خفت ها را برایم جور

من

کفشدوزک کوچکی بودم

لابه لای سبزی های به گل نشسته

آب از سرمان که گذشت

داس را برداشتند

اما

هیچ وقت نفهمیدم

گناه  من

کدام ناشزه بودن است

که فلسفه ی دست هایم را

انکار کردند

[ ] [ ] [ بهاره نوروزی سده ]
[ ]

من و خنده


رگ هایم زوزه کشیدند

تا درد

   اندامم را نوازش کند

بین من و خنده

       من و گریه

فقط اتاق شیشه ای فاصله شد

گفته بودم

با گرگ ها هم صدا می شوم

اما

همین جا

درست کنار شعرهایم

                       پوشک بچه عوض می کنم!



بهاره نوروزی سده بهمن ماه

[ ] [ ] [ بهاره نوروزی سده ]
[ ]



پرده را می کشم


در من


      حسی بیدار می شود


-دخترم می خوابد-


چقدر راه مانده؟


چقدر باید بدوم؟


چند جفت کفش پاره کنم؟


      -دخترم در خواب آه می کشد-


      حسی


         شبیه به مادر ماندن



سینه هایم رگ می کند


-دخترم در خواب گریه –


سرم تیر می کشد


تست شنوایی


تیرویید


سونو گرافی


-دخترم در خواب می خندد-


پرده را رها می کنم


رها


      رها می خندد

[ ] [ ] [ بهاره نوروزی سده ]
[ ]

دخترم با باران آمد

پسرم با

    باد رفت

قصه ی کوتاهی داشت

دست هایم

در موهایش ماند

برف روی شانه ام

زندگی  درد تازه ای هم داشت؟

زندگی تاب تازه ای برداشت

پوچ بود

پوچ ماند

کیش شد

مات...

مات مرد

 􈫐􈫐񓦬

بخند

پسرم

عیب از تو نبود که

کلاغ من

قصه اش را بر باد داد!

[ ] [ ] [ بهاره نوروزی سده ]
[ ]

؟

 

[ ] [ ] [ بهاره نوروزی سده ]
[ ]

این روزها

با طنابی که دور گردنم

                مهر شده است


به هیچ کجا سفر نمی کنم


فقط گوشه ای کز می کنم

و ملافه ای سرد

              روی بدنم پهن


_کسی صدایم نمی زند؟_

گنگ و خاموشم

آنقدر که از پچ و پچ

                 هیچ زنیکه ای سردرنمی آورم

_من ،رقص مرگ را می چشم؟_

              ◘◘◘

کاش کسی نگوید

بهار

حواست کجاست

          چشم هایت در ماهی تابه سوخت!

[ ] [ ] [ بهاره نوروزی سده ]
[ ]

حالا نگران باغم

این روزها

که با سبد خالی

      از کنار درخت های سیب برمی گردم

دیگر

به قول هیچ گرگی اعتماد نمی کنم

گفته بودم:

مواظب باشید

                درخت ها از شکوفه هایشان خسته نشوند 

 ◘◘◘

حالا نگران باغم

                که باد   را 

                               بشکند!



[ ] [ ] [ بهاره نوروزی سده ]
[ ]

دلم می گیرد

 

دلم می گیرد

وقتی ساعت ها بدون قرار با من می دوند

وگل های پیراهنم

لقاح دسته جمعی را تجربه می کنند

علامتی سوال؟

آیا می شود

از پشت همین النگو ها

زنی را دید که در پیراهن سفیدش گریه می کند؟

-من کفش های سفیدم را جفت می کنم-

دم دری که گربه ای را کشتند

من ترسیدم

_ومن مجسمه ای زیبا بودم با پیراهنی سفید ویک جفت النگو_

تا این سناریو هم تمام شود

ومن

تمام مدت

در فکرهای زنی باشم

که خاطراتش را در آیینه می بافد!

[ ] [ ] [ بهاره نوروزی سده ]
[ ]

دریانیستم

دریا نیستم

تا موج هایم   

    چشم هایت را خیره کند

باد نیستم

تا موهایت را نوازش کنم

کوه نیستم

   تا شانه ام،ازدرد هایت خانه بسازد


من فقط یک زن خیالاتی ام


زنی که هرشب با فکرهای تازه اش می خوابد

و صبح به آن    

          زندگی می بازد!


[ ] [ ] [ بهاره نوروزی سده ]
[ ]

ما بچه های جنگ بودیم

من اصلا شعر مناسبتی نمی نویسم اما خاطرات جنگ هنوز هم برام آزار دهنده ست این شعرو به خاطر تمام بچه هایی که بی گناه وارد جنگ شدند نوشتم

امروز پذیرش قطعنامه 598 از طرف ایرانه


 ......

ما بچه های جنگ بودیم

کیف های ما جنگی شد

کفش های ما جنگی شد

بعد

کم کم شدیم خاطراتی جنگ زده

از آتش آسمان زبانه می کشید

پدرم گر می گرفت

مادرم

چای کاکته دم می کرد

و من

بادبادک به هوا می دادم

ما

رازهای خانه ی مان را جنگی کردیم

از شهر های جنگی

به کشوری جنگی افتخار کردیم

ما صف های جنگ

ی تشکیل دادیم

ما در صف جنگی

پا دادیم

دست دادیم

کتاب تاریخ دادیم

بعد هم شدیم

جنگ دیده های بزرگ شده

همه دست زدند

و ما آوار شدیم

..................................................

                    

گم می شوم

زیر صندلی داغ پیکان و

                      وسر از شیراز در می آورم

دنبال خون ونان

-من کودکی هفت ساله ام-

با دست هایی کوچک

دنیایی کوچک

و عروسکی که تنها یادگار کودکی ام بود

-من کودکی هفت ساله ام-

درست

    دست در دست مادر

در بازار وکلیل

دنبال بازی  شگفت تسبیح و انگشتر

افسون فقر ونداری

با شیطنت های کودکانه

                  و ذکر های مادرم

یا ارحم الراحمین

- این جای شعر باز هم کودکی هفت ساله ام-

قرار هم نیست که در این شعر اتفاق شاعرانه ای بیفتد

وشیراز سر از آبادان دربیاورد

اما

سطر آخر

دست های کوچک دختری ست

که رگ به رگ خون دادند

تا نان سرسفره تکه شود

-حالا دیگرمادری هفت ساله م-                                  

[ ] [ ] [ بهاره نوروزی سده ]
[ ]

روزمرگی

اگر روزمرگی

                   نفس هایم را تکرار نکند

فلسفه را مرور می کنم

                      "فلسفه یعنی رنج خوبه که بگی رنجورم*"

رنج یعنی درد

درد از هر طرف یعنی درد

من

فلسفه نمی خواهم

به منطق هم گفتم :والا غیرتا برو دنبال زندگی خودت

روسری ام را جلو می کشم

خیابان ها را نرفته سیاه

و روی بام  خانه ام دود کش

نقاشی؟

         نه نقاشی نمی دانم

راست راست راه می روم

رخت ها را گربه شور می کنم

آویزان بند می شوم

و چشم های کودکانه ام را لالایی میخوانم

...

آخ

چقدر فراموش کار شده ام اداره ی شوهرم ...

شو هرم  




*مرحوم حسین پناهی

[ ] [ ] [ بهاره نوروزی سده ]
[ ]

دریا

.......


................

  بیا  

کنار دریا بایستیم

  موج هایش از تو

  صدف هایش از تو

  اما 

لاشه هایی که روی آب می ایستند از من 

.

.

دهانت را از من نگیر  


غرق که شده باشم  

چه فرقی دارد

           دریا فردا چه طعمی دارد؟

..............................................


شاعرانه می شود

غروب باشد

زن باشی

(وباد

        اندامت را زنانه تر کند)

بعد

بایستی کنارخانه ات

تا تصویری ،رویایی ترسیم کنند!


با احترام به مهدی آخرتی عزیز

..................................................

چقدر شبیه شده ام

 

    به دختری

که فکر های بچه گانه اش رانقاشی می کشد


وما

قدم می زدیم میان تندیس ها

                           کنار گله ی اسب های سفید

                                                      در فلورانس

یا در تپه های سرسبز در توسکانا

                           کنار زیتون زارها آرام می خوابیدیم

انگار از دماغ فیل افتاده بودیم

    وهیچ عقلی به فکرهایمان نمی رسید

رنگ ها را عوض می کردیم و

اسب ها را زین

بیدار شدم

آسمان آبی بود

من

اینجا بودم

کنار تندیس ها و تابلوها

 تو

آن جا که اسب هادر تپه های سرسبز شیهه می کشند!

[ ] [ ] [ بهاره نوروزی سده ]
[ ]

بالالایی مادرم به خواب می روم

شب

بالالایی مادرم به خواب می رود

مادربزرگ شعر می خواند

"سه پلشت آید و 

              زن زایدو    

                  میهمان عزیزم به در آید!"

روزهای مات فروردین است

سکوت

با آخرین تیر غروب شکست

فرشتگان به مقدسی جمعه سوگند خوردند

_وکودکی گریه کرد _

بعد زنی خندید

روزهای مات فروردین است

سکوت با جیغ مادری کیش شد

-ومادرم باز مادر شد!-

[ ] [ ] [ بهاره نوروزی سده ]
[ ]

بی رنگ تر می شوم

هر روز بی رنگ تر می شوم

 

مثل چادرم

 

مثل قبر مادر بزرگ

 

مثل عکس تو

 

            کنار تنهایی من

 

ولب هایی که هر روز حرف های تازه  شان را تکرار می کنند

 

چرا برف نمی بارد

 

و زنده رود هر سال می میرد؟

من

         من

                 من

 

تکرار مداوم این فاعل

 

وصدای قل قل سماور

 

 و لب های پریده رنگ مادرم

 

به هم می خورند و اجابت نمی شود

 ومن

شاید

 

رود خانه ای که به خانه ام  نمی رسم

............

ودر ادامه کار کوتاه

[ ] [ ] [ بهاره نوروزی سده ]
[ ]

آرزوهای کوچکم

آرزوهای کوچکم را



                بزرگ نشانه گرفتند



تا ماهی را در ماهی تابه سرخ کنم

                              و

                                   گونه هایم را در خانه ی تو!



چقد روانمود کردم



تورا اندازه ی ماه دوست دارم



 وتو انگشت بی مهری زدی

رفتم

دوروبرم پر شداز گرگ های هار

برگشتم



خانه زندان



زندان انفرادی



انفرادی=نهایت آرزوت



و صدایی که مدام در گوشم سوت می کشد:



                         زیر سرت را کدام بالش بلند کرده بود؟

ودر ادامه  کار کوتاه ,

[ ] [ ] [ بهاره نوروزی سده ]
[ ]

دلم برای خودم بسوزد؟


 

دلم

   برای خودم بسوزد

یاکلاغی

که سیاهی روزگار

  رو سفیدش کرد؟

پرواز دلیلم نبود

اما

قرار مان هم  نبود

                    پر بسته ات باشم

.

دلم می خواست

پرنده کوچکی باشم

          در آسمانی بزرگ

پرنده ی کوچکی که رنگ پیراهنش

ماه را به حسادت وادار کند!


[ ] [ ] [ بهاره نوروزی سده ]
[ ]

صحنه ها عوض می شود



صحنه ها عوض می شود

رنگ ها پرده می بازند

ومن

۳۳ برگ خشک لای تقویم نگه می دارم

و فکر می کنم

آیا می شود امسال هم…

بی خیال تمام این خیالها

هیچ چیز دور وبر من درست اتفاق نیفتاد

از به دنیا آمدن بی گریه

تا غرق شدن در رودخانه ی بی آب

. اجازه بده

پرده ها را بکشم

من می ترسم

از بلوغ پسرم

 روی این جاده های خشک

از این اینترنت بی سرعت

حتا از این انگشت ها

گفتم:انگشت های مادرم لای خفت خفت قالی کج شد

انگشت های من لابه لای خرابه های فکرهایم

.

هیچ وقت فریاد نکشیدم

حتا وقتی مادر بودن را در آغوش کشیدم

من بودم و۲۳ سال خون وعرق و کودکی که گریه می کرد

صحنه ها عوض می شود

پرده ها …

من هنوز عزادارم

و نمی دانم

ریش هایت را که تراشیدی

یادت بود؟ به کسی که می گفت:دوستت دارم

یادت نیست؟

آن روز کجای خانه نشسته بودم

که از چشم هایم شعر می ریخت

 حالا

خودت مادرباشی

و بفهمی

پسرت با اشک های تو

،ابرهای نقاشی شو بارونی می کنه!

 

………

قسمت آخر شعر از روی عمد محاوره نوشتم



[ ] [ ] [ بهاره نوروزی سده ]
[ ]

بادقوی نیست

بادقوی نیست

اگر شانه هایم را بلرزاند؟

باران قوی نیست

اگر گونه هایم را تر کند؟

من زندانی

زندان قشنگی شده ام

و میله ها

حصارهای چشمانم را سورمه می کشند

.

به زنانه بودن شعر هایم دل خوش نمی کنم

گاهی

احساس گاوی را دارم

که به دل رحمی گاوباز چشم دوخته است!

[ ] [ ] [ بهاره نوروزی سده ]
[ ]



فرزند خلفی هستم

سرفه های پدرم در هوای خانه جریان دارد

و اشک های مادرم که انگار تمامی ندارند

ومن

پرنده ی کوچکی بودم

که دیروز از بهار فرار کرد

وامروز

آوازهای تکراری سر می دهد

.

.

.

بهار نام دختری

که چشم هایش همیشه پشت در منتظر است

شاید آن مرد با اسب سفیدش می آمد

وداسش را فراموش می کرد

تا من

روی چهارقد مادر بزرگم طرح گلی بکشم

و قباله ی دخترانه ام را

زیر پاشنه های مادرم له کنم


[ ] [ ] [ بهاره نوروزی سده ]
[ ]


دختری که دیروز کفش های تابه تا می پوشید
امروز زنی ست
که پاهایش
روی یک خط راست راه می روند
و فکر می کند
آنقدر خوشبخت است
که گنجشک ها در چشم هایش لانه می کنند

دختری که دیروز
پا در کفش بزرگترها می کرد
امروز
مادری سی ساله ا ست
که پاهایش از خانه ی عروسک دخترش بزرگتر است
و فکر می کند آنقدر خوشبخت است
که هم پای مردمی می دود
که قرار است
تا ساعتی دیگر برای زیبایِی اش هار شوند




[ ] [ ] [ بهاره نوروزی سده ]
[ ]


پیراهنم راتکان می دهم

بوی زندگی پخش می شود میان اتاق

شناسنامه ات را می چسبانم به دیوار

به عکسش نگاه می کنم

گرگی در من

در ما

       هار می شود

شناسنامه را ورق می زنم

پرنده ای غمگین درچشم های تو

گرگی هار در قلب من هار می کند

پیراهنم را  دوباره تکان می دهم

زندگی از کوچه ای آن طرفتر

مارا به بازی می گیرد

اینجا خیابانی ست

که آن سمتش تو زیبایی ات را در دست گرفته ای

و تعارف می کنی

من این سمتش کفش های مردمی را واکس می زنم

که قرار است

چند دقیقه دیگربه دنبال زیبایی ات راه بیفتد

و پیراهنت راکشف کنند

.مرا ببخش اگرکاری از دستم بر نمی آید

ما همیشه اینجای زندگی را

با یک بوسه به روی روزگار می بازیم

 

 


[ ] [ ] [ بهاره نوروزی سده ]
[ ]

....

نگران پرنده ای نباش

که دیروز از قفس بريد

 

 

از کابوس های من بلند شو

چمدانت را ببند

ولانه ات را

به مقصدی نامعلوم ببر

.

.

.

شاید

سردرد های من هم بهتر شوند

[ ] [ ] [ بهاره نوروزی سده ]
[ ]

انگار

ماهی بی تنگ

تورا به یاد مادرت انداخته است

.

.

. محمدم!

یاد بگیر

هر شب با همین تنگ بی ماهی بخواب!

[ ] [ ] [ بهاره نوروزی سده ]
[ ]

 

مرگ این بار

به شکل مردی آمد

 که در سایه ها می دوید

.

.

.

ومن توانستم

ساعت ها به ساعت خیره شوم

به چشم های پسرم

.

عقربه ها را

            تلو

                   تلو بیندازم

و روی این دیوار شنی شعری بنویسم

"مرد از چشم عاشق می شود

زن از گوش"

.

.

.

من قاعده ءبازی را یاد نگرفتم

و نفهمیدم

اگر تاسم شیر باشد

شیر در پستان هایم کپک می زند

.

.

.

سایه هارا دور می زنم

من با این زنی که پشت شعر هایش نشسته

                                           قهرم

                                               قهر!

[ ] [ ] [ بهاره نوروزی سده ]
[ ]

کلمات بودند

کنارم نشستند

در این کوچه دویدند

در این خانه ته نشین شدند

من شدند

ما !

ویک روزهم به سرشان زد مادرشوند

وبعد

روی مرگ لباس پوشیدند

پس من مرده بودم

من مرده بودم

مرده بودم

بودم!

ولی این کلمات بودند

که بودند

من مرده بودم

[ ] [ ] [ بهاره نوروزی سده ]
[ ]

زندگی

چمدان کوچک مردی است

که از پشت شیشه انتظار مه را می کشد

و انگشت های خیس زنی

که سرنوشت دایره ای اش را در هوا

 

ومن

هر شب از نگاهم می بارم

.

.

.

این روزها عاشقانه ترین حرفی که شنیده ام :

"زن روسری ات را بکش جلو

                                  جلوتر

                                        جلوتر"

گیجم

گیجم

گیجم

ونمی دانم

کدام مرد

با گرگ و میش موهای من   

                             به حمام می رود

[ ] [ ] [ بهاره نوروزی سده ]
[ ]

باید کنار این قطار می ماندم

وخیره میشدم

به دست های رنگی مادرم

_مادرم که قالی می بافت ،حامله هم بود_

تا من

 احساسم را در جنین نیامده تکرار کنم

وبرای گنجشک های روی درخت

_درخت زبان گنجشک_

زبان در آورم

ومن

_من کودک بودم ،قالی باف هم بودم_

ودست های من که رنگی میشد

وسوتی که با عجله از کنارم رد

_ومادرم تکرار میشد_

قالی می بافت

حامله هم بود

.

.

.

. حامله بود

قالی هم می بافت

.

 .

.

.ومن

دست هایم رنگی شد

وخوابهایم بی قطار رد!

 

 

[ ] [ ] [ بهاره نوروزی سده ]
[ ]