یاد گرفته ام

 

با کلمات کلنجار بروم

و قبل از آن

یادم دادند

چای دم کنم

چرک پرده ها را چنگ بزنم

سیب زمینی سرخ کنم

و بعد -------------

منتظر اتفاق شاعرانه ای باشم



تاريخ : | | نویسنده : بهاره نوروزی سده |


آرزو داشتم


با گنجشک ها جیک و جیک کنم


با آب پاش کوچک رنگی


کوچه ها را آب پاشی کنم



اما

زندگی در های دیگری هم داشت

درد

از لابه لای کلماتم جان گرفت

بزرگ شد

مد روز شد

حالا تا چل سالگی ام

                        چیزی نمانده است


ومن

چار دست و پا 


به زندگی چنگ می زنم


و از یاد نمی برم


مردی که هر روز


به گنجشک ها دانه می دهد


                             هم سر من است



تاريخ : | | نویسنده : بهاره نوروزی سده |

بیا فکر کنیم

سی سالگی مرز خوشبختی ست

موهای

    یک کم سفید

صورت

    یه کم چروک

پستان  های

              یه کم آویزان

بیا فکر کنیم

ما خوشبخت ترین پستانداران روی زمینیم

بعد

کنار هم دراز بکشیم

ستاره هارا تماشا کنیم

ودر سکوتی طولانی

              سکوت کنیم

بیا فراموش کنیم

                    اندامم را

                      که بوی قرمه سبزی می دهد

بعد

با صدای بلند

   فریاد بکشم

"من

خوشبخت ترین سی ساله ام"



تاريخ : | | نویسنده : بهاره نوروزی سده |

می خواستم

با دنیا دوست باشم

با درد بیگانه

دست هایم را گم کردند

خفت ها را برایم جور

من

کفشدوزک کوچکی بودم

لابه لای سبزی های به گل نشسته

آب از سرمان که گذشت

داس را برداشتند

اما

هیچ وقت نفهمیدم

گناه  من

کدام ناشزه بودن است

که فلسفه ی دست هایم را

انکار کردند



تاريخ : | | نویسنده : بهاره نوروزی سده |

رگ هایم زوزه کشیدند

تا درد

   اندامم را نوازش کند

بین من و خنده

       من و گریه

فقط اتاق شیشه ای فاصله شد

گفته بودم

با گرگ ها هم صدا می شوم

اما

همین جا

درست کنار شعرهایم

                       پوشک بچه عوض می کنم!



بهاره نوروزی سده بهمن ماه



تاريخ : | | نویسنده : بهاره نوروزی سده |


پرده را می کشم


در من


      حسی بیدار می شود


-دخترم می خوابد-


چقدر راه مانده؟


چقدر باید بدوم؟


چند جفت کفش پاره کنم؟


      -دخترم در خواب آه می کشد-


      حسی


         شبیه به مادر ماندن



سینه هایم رگ می کند


-دخترم در خواب گریه –


سرم تیر می کشد


تست شنوایی


تیرویید


سونو گرافی


-دخترم در خواب می خندد-


پرده را رها می کنم


رها


      رها می خندد

تاريخ : | | نویسنده : بهاره نوروزی سده |

دخترم با باران آمد

پسرم با

    باد رفت

قصه ی کوتاهی داشت

دست هایم

در موهایش ماند

برف روی شانه ام

زندگی  درد تازه ای هم داشت؟

زندگی تاب تازه ای برداشت

پوچ بود

پوچ ماند

کیش شد

مات...

مات مرد

 􈫐􈫐񓦬

بخند

پسرم

عیب از تو نبود که

کلاغ من

قصه اش را بر باد داد!



تاريخ : | | نویسنده : بهاره نوروزی سده |
؟

 



تاريخ : | | نویسنده : بهاره نوروزی سده |
این روزها

با طنابی که دور گردنم

                مهر شده است


به هیچ کجا سفر نمی کنم


فقط گوشه ای کز می کنم

و ملافه ای سرد

              روی بدنم پهن


_کسی صدایم نمی زند؟_

گنگ و خاموشم

آنقدر که از پچ و پچ

                 هیچ زنیکه ای سردرنمی آورم

_من ،رقص مرگ را می چشم؟_

              ◘◘◘

کاش کسی نگوید

بهار

حواست کجاست

          چشم هایت در ماهی تابه سوخت!



تاريخ : | | نویسنده : بهاره نوروزی سده |
این روزها

که با سبد خالی

      از کنار درخت های سیب برمی گردم

دیگر

به قول هیچ گرگی اعتماد نمی کنم

گفته بودم:

مواظب باشید

                درخت ها از شکوفه هایشان خسته نشوند 

 ◘◘◘

حالا نگران باغم

                که باد   را 

                               بشکند!





تاريخ : | | نویسنده : بهاره نوروزی سده |